پرچم خلافت عباسی

پرچم بنی عباس   |  عباسیان

توضیحات: 

بنی عباس خلافت سوم مسلمین (سومین امپراوری اسلامی) بعد از خلافت راشدین و خلافت بنی امیه است. عباسیان خود را از نسل قریش و  عموی پیامبر یعنی عباس بن عبد المطلب میدانستند.

عباسیان  در اواسط قرن 8 میلادی به کمک ایرانیان اهل خراسان که با بنی امیه ظالم و نژاد پرست مبارزه کردند به قدرت رسیدند  (در جنگ های داخلی اسلام معروف به فتنه سوم.).

در طول خلافت آنها، جهادها و حملات سالانه ها به روم شرقی ادامه یافت، شورش خرمیان  در ایران سرکوب شد و حتی درگیری با سلسله تانگ چین بر سر جاده ابریشم در حوالی سغد روی داد.

عباسیان پایتخت خلافت را از دمشق ( که به وسیله معاویه تعیین شده بود را تغییر داده و مرکز قدرت را به شهر تازه تاسیس بغداد -نزدیک پایتخت ساسانیان سابق-  آوردند. عصر طلایی اسلام در دوره آنان رخ داد. برترین خلیفه آنان هارون الرشید بود که علاقه زیادی به فرهنگ ایرانی داشت و  خود را با کسرا های ساسانی مقایسه میکرد.

چند دوره جنگ داخلی و همچنین کنتزل ضعیف بر  شرق ایران باعث ظهور شخصیت هایی چون یعقوب لیث و مرداویج (مردآویز) و استقلال ایران پیش از ورود ترکان (میان دوره ایرانی) و  بر غرب آفریقای شمالی (تونس الجزایر و مراکش) باعث جدا شدن تدریجی و تشکیل حکومت های شیعه و سنی جدا از خلافت در این سرزمین ها شد. 

همچنین از مهم ترین اتفاق دوره حکومت آنان ورود تدریجی ترکان از سمت ایران (غزنویان و سپس سلجوقیان) به سمت جهان اسلام بود. عباسیان و امیر های معلی ترکان را سربازان ممتازی میپنداشتند و بنابراین با قیمت بالا خریدار خدمات آنان شدند. این باعث شد قدرت از دست نظامی های عرب-ایرانی خارج شود و به دست بازیگران جدید اسلامی یعنی ترکان بیفتد که خود به ظهور حکومت های متعدد ترکی انجامید.

حمله مغول، جنگهای صلیبی، نبرد ملازگرد، از دیگر وقایع مهم دوره آنان است.

خلفای عباسی تا قرن 15 و سقوط حکومت ممالیک به دست عثمانی در مصر باقی مانند اما در آن زمان هیچ زمینی تحت سلطه نداشتند و صرفا نقش معنوی رهبری جهان سنی را به عهده داشتند

نقشه اوج سرزمین های عباسیان